Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO496

Nörolojik olaylar sonrası anksiyete: değişen güvenlik algısı üzerine bir olgu serisi

ANXIETY AFTER NEUROLOGICAL EVENTS: A CASE SERIES ON ALTERED PERCEPTION OF SAFETY

Nörolojik olay sonrası ortaya çıkan anksiyete, salt psikolojik bir tepki değil, bedensel güvenlik algısında kalıcı değişimle giden fobik nitelikte bir nöropsikiyatrik sonuç olabilir.

Çalışma, travmatik beyin hasarı (traumatic brain injury, TBI) ve inme gibi nörolojik olaylardan sonra gelişen klinik olarak anlamlı anksiyeteyi ve bunun fenomenolojik sonuçlarını tanımlamayı amaçlamıştır. İki erişkin kadın olgu (37 ve 52 yaşında) belirti seyri ve işlevsel etkilenme odağında klinik olarak değerlendirilmiştir. Zemin verisi olarak TBI sonrası anksiyete insidansı yaklaşık %17 (genel nüfusun 1,9 katı), inme sonrası %18-25 olarak aktarılmış, TBI ve inme sonrası anksiyetenin daha kötü yaşam kalitesi ve gecikmiş işlevsel iyileşme ile ilişkili olduğu vurgulanmıştır. Birinci olguda iskemik vertebrobaziler inmeden altı ay sonra haftalık panik atakları, bedensel belirtilere aşırı uyanıklık ve kaçışın ya da yardımın güç olacağı ortamlardan korku gelişmiş; alışveriş merkezleri, kalabalık yerler ve otoyolda araç kullanmaktan kaçınma ortaya çıkmıştır. İkinci olguda düşmeye bağlı ağır TBI sonrası taburculukla birlikte yaygın endişe, uykusuzluk ve zaman zaman panik atakları başlamış, özellikle araç kullanırken bedensel yetersizlik ya da yeni bir nörolojik olay korkusuyla kısa mesafeler dışında araç kullanımından kaçınma gelişmiştir. Tedavide birinci olguda sertralin tolere edilemediği için essitalopram 15 mg ve önceden kullanılan mirtazapin ile maruz bırakma temelli bilişsel davranışçı teknikler, ikinci olguda sertralin 100 mg, gerektiğinde diazepam ve maruz bırakma teknikleri uygulanmış; her iki olgu altıncı ayda stabil seyretmiş, panik atakları yinelememiş ve işlevsellik büyük ölçüde geri kazanılmıştır. Yazarlar, korkunun içeriğinin eşlik eden ruhsal etkenlerden çok bedensel kırılganlık üzerinde odaklandığını, bu tablonun sıradan tepkisel anksiyete olarak sınıflandırılmasının tedaviyi geciktirdiğini ve maruz bırakma temelli girişimlerin farmakoterapiye ek olarak birinci basamak bileşen sayılması gerektiğini belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri