Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO430

Seçmemek üzerine: birden fazla hayat yaşamak

ON NOT CHOOSING: LIVING MORE THAN ONE LIFE

Çifte hayat sürmek yalnızca bir aldatma değil, çözülmemiş bir ebeveyn ilişkisinin yinelenmesi ve benliğin farklı parçalarını canlı tutma çabası olarak anlaşılabilir.

Olgu, evliliğini sevgi dolu ve güvenli olarak tanımlamasına karşın uzun süreli bir ilişki yaşayan bir hastada çifte hayatın duygusal ve bilinçdışı anlamlarını anlamayı amaçlamaktadır. Yöntem, psikodinamik bir tek olgu çalışmasıdır; formülasyon yineleme (repetition), bölme (splitting), özdeşim (identification) ve aktarım/karşıaktarım (transference/countertransference) gibi psikanalitik kavramlara ve Adam Phillips'in yaşanmamış hayat (unlived life) kavramına dayanmaktadır; posterde materyalin kimliksizleştirilmiş olduğu belirtilmiştir. Klinik bağlamda 35 yaşındaki kadın hasta, kendisinden oldukça yaşlı bir erkekle sürdürdüğü ve yoğun özlem ile ayrılma güçlüğü doğuran ilişki nedeniyle zorlanmaktadır. Gelişimsel temalarda duygusal olarak ulaşılamayan, talepkâr ve okunması güç, sevgisi aralıklı ama güçlü biçimde rahatlatıcı bir baba figürü; babanın yurt dışına taşınması ve sonradan başka bir ailesi olduğunun öğrenilmesi; süregiden özlem, dışlanmışlık ve değerli görülme isteği öne çıkmaktadır. İlişkisel formülasyonda sevgilinin konuşma, tavır ve duygusal ulaşılabilirlik bakımından giderek babayı andırdığı, özlem, belirsizlik, sınama, seçilme isteği ve kayıp korkusundan oluşan bir döngünün işlediği, hastanın kendi çifte hayatının babasınınkini yankıladığı belirtilmektedir; çalışma hipotezi, ulaşılamayan bir babayı arayan terk edilmiş kız ve bölünmüş bir hayat yaşayan baba ekseninde yineleme, özdeşim ve geriye dönük telafi girişimidir. Terapötik süreçte psikiyatristin izni ile hastanın planlanan taburculuğu arasındaki dört günlük uyumsuzluk bir canlandırma (enactment) olarak ele alınmış, hastanın kararı psikiyatriste bırakma isteği geri çevrilmiş ve hasta planlandığı gibi taburcu olmayı seçmiş; karşıaktarımda hüzün, umutsuzluk, sempati ve engellenmişlik duyguları belirmiştir. Klinik çıkarım, içgörünün tek başına çözüme ulaştırmadığı, terapinin yineleme dinamiklerinin tanınabildiği ve seçme yetisinin kademeli olarak geri kazanıldığı bir alan sunduğudur. Not: posterdeki anlatı çifte hayat yaşayan ve başka bir ailesi bulunan ebeveyni baba olarak tanımlamaktadır; kongre özet metninde bu figür anne olarak geçmektedir, poster esas alınmıştır.

Tüm WCP 2026 özetleri