Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

Ekran bağımlılığı ile okul reddi arasındaki ilişki: klinik çıkarımlar

Correlating screen dependency and school refusal:clinical insights

Aşırı ekran kullanımı çoğu zaman okulla ilişkili sıkıntının belirtisi olmaktan çıkıp okuldan kaçınmayı sürdüren birincil etkene dönüşmektedir.

Konuşma, ekran bağımlılığı ile okul reddi arasındaki klinik kesişimi tanımlamayı; davranışsal seyirleri, paylaşılan nörogelişimsel yatkınlıkları ve hedefe yönelik klinik triyajı ortaya koymayı amaçlamaktadır. Yöntem olarak klinik tablolar ve yönetim protokolleri gözden geçirilerek problemli ekran kullanımı ile okuldan kaçınma davranışları arasındaki işlevsel ilişki, altta yatan anksiyete, aile dinamikleri ve yürütücü işlev bozukluğuna odaklanılarak haritalanmıştır. İki olgunun ilişkisi büyük ölçüde kaçınma dinamikleriyle aracılanmakta; yüksek uyarım veren dijital medya, okula bağlı sosyal ya da akademik anksiyeteye karşı kolay ulaşılabilir bir duygusal uyuşturma aracı işlevi görmektedir. Zaman içinde bu dijital koza agorafobik eğilimleri pekiştirmekte ve sirkadiyen ritmi ciddi biçimde bozarak sabah erken saatteki okul rutinini bedensel ve duygusal olarak sürdürülemez kılmaktadır. Fenotipik farklılıklar, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu ve otizm spektrumu gibi nörogelişimsel durumları olan gençlerin bu döngüye özellikle açık olduğunu düşündürmektedir. Yazarlar müdahalelerin basit kısıtlamaların ötesine geçmesi gerektiğini; ekranların duyusal ve duygusal çekiciliğini ele alırken okul ortamında sıkıntıya dayanma kapasitesini sistematik olarak yeniden kuran paralel protokollerin ve aile merkezli dijital arınma programlarının okula yeniden uyum stratejilerinin temel bileşeni olduğunu belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri