Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV1062

Bazı hasta grupları neden zorlayıcı önlemlere daha çok maruz kalıyor? Klinisyen bakış açılarına dair nitel bir çalışma

WHY ARE SOME PATIENT GROUPS MORE EXPOSED TO COERCIVE MEASURES? A QUALITATIVE STUDY OF CLINICIANS’ PERSPECTIVES

Klinisyenlerin anlatıları, zorlayıcı önlemlerdeki grup farklarının hastaların gereksinimleri, personelin risk yorumları ve örgütsel koşullar arasındaki etkileşimlerden doğabileceğini göstermektedir.

Çalışmanın amacı, seçilmiş hasta gruplarının zorlayıcı önlemlere daha fazla maruz kalmasına ilişkin klinisyen açıklamalarını, zorlamayı azaltma önerilerini ve zorlamanın ne zaman, nasıl kullanıldığına dair akıl yürütmelerini araştırmaktır. Nitel çalışma, Stockholm'de 2012 ile 2023 arasında 23.567 kişiye ait 49.873 istem dışı psikiyatrik yatışı kapsayan toplum çapında bir kayıt çalışmasının ardından yürütülmüştür; bu yatışların %12'sinde mekanik tespit, %19'unda zorla ilaç uygulaması ve %11'inde tecrit uygulanmıştır. Kayıt verilerinde genç hastalar ve zihinsel yetiyitimi olan hastalar üç önlemin tümüne, Avrupa dışında doğan hastalar zorla ilaç uygulaması ve tecride, kişilik bozukluğu olanlar özellikle mekanik tespite, psikotik ya da bipolar bozukluğu olanlar ise başlıca zorla ilaç uygulaması ve tecride daha fazla maruz kalmıştır. Veriler psikiyatristler, asistan hekimler, hemşireler ve yardımcı hemşirelerle yapılan mesleğe özgü 6 odak grup ve 6 bireysel izlem görüşmesinden toplanmış, refleksif tematik analiz uygulanmış ve her biri iki alt temaya sahip dört birbirine bağlı tema elde edilmiştir: aciliyet ve riskin yorumlanması, ortak anlayış ve güven, zorlamaya alternatifler için örgütsel kapasite, zorlamanın işlevleri ve biçimleri. Katılımcılar algılanan aciliyeti ajitasyon, kendine zarar verme, gerçeği değerlendirmede bozulma ve algılanan fiziksel güçle ilişkilendirmiş; dil farklılıkları ve alışılmadık sıkıntı ifadelerinin sıkıntının tehdit olarak yanlış yorumlanmasına yol açabildiğini, kültürel ya da ırksal önyargının risk değerlendirmesini etkileme olasılığını, sınırlı personel ve zaman baskısının daha az kısıtlayıcı seçenekleri daraltmasını ve zorlamanın güveni zedeleyebileceğini aktarmıştır. Zorlamayı azaltmaya yönelik öneriler arasında kötüleşmenin erken tanınması, sakinleştirmeye (de-escalation) olanak veren zaman ve personel, profesyonel çevirmenlere zamanında erişim, kültürler arası bakım yetkinliği, hastaya özgü kriz planları ve farklı gereksinimlere uyum sağlayan servis ortamları yer almaktadır. Poster, bulguların kayıtla gözlenen farkların kanıtlanmış nedenleri değil olası süreçler olduğunu, yalnızca klinisyen anlatılarına dayandığını, hasta ve aile bakış açılarının dahil edilmediğini ve önerilen stratejilerin değerlendirilmediğini belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri