Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0026

Alkol bağımlılığı sendromu tedavisindeki psikososyal engellerin etkili psikiyatri eğitimiyle azaltılması: olgu serisi

MITIGATING THE PSYCHO-SOCIAL OBSTACLES IN THE TREATMENT OF ALCOHOL DEPENDENCE SYNDROME WITH EFFECTIVE PSYCHIATRIC TRAINING - CASE SERIES

Psikiyatri asistanlarında saptanan beceri eksikliklerinin hedefe yönelik eğitim ve süpervizyonla giderilmesi, alkol bağımlılığı sendromu olan hastalara yaklaşımı, tedaviye katılımı ve uyumu iyileştirmiştir.

Amaç, alkol bağımlılığı sendromu (alcohol dependence syndrome, ADS) tedavisindeki psikososyal engellerin azaltılmasında etkili psikiyatri eğitiminin rolünü ortaya koymaktır. Posterde ulusal düzeyde 10 ile 75 yaş arasındaki kişilerin yaklaşık %14,6'sının, yani yaklaşık 16 crore kişinin (crore, Güney Asya'da 10 milyonu belirten birimdir) etkilendiği belirtilmekte; hastanın iyileşmesini belirleyen başlıca etkenlerden birinin yeterli görüşme becerisi, etkili terapötik ilişki kurma ve psikoeğitimi içeren profesyonel donanım olduğu vurgulanmaktadır. Çalışmada olgu çalışması yöntemi kullanılmış, örneklem birinci ve ikinci yıl psikiyatri asistanlarından oluşmuştur (n = 6; 2 erkek, 4 kadın, 24 ile 29 yaş arası). Altı olguda sırasıyla şu beceri eksiklikleri saptanmış ve şu gelişim alanlarıyla karşılanmıştır: bağımlılığa yönelik önyargı için etik rehberlik, tedaviye katılım sorunu için motivasyonu artırıcı terapi (motivational enhancement therapy, MET), ADS hastalarıyla çalışma güçlüğü için empati ve psikoterapi, ailelerdeki süregelen dışa vurulan duygu (expressed emotion) için psikoeğitim, içgörü eksikliği için motivasyon ve katılım çalışması, düşük stres toleransı için kriz yönetimi. Posterdeki tabloya göre elde edilen sonuçlar sırasıyla hastalarla ilişkide iyileşme, tedavi uyumunda artış, ADS hastalarına yaklaşımda gelişme, uyumda iyileşme, daha fazla kişinin sorunu fark edip tedavi arayışına girmesi ve hasta bakımında özgüven ile yetkinlik kazanımı olmuştur. Olgular arasında, süpervizyon sonrasında nüksün ADS gibi hastalıklarda sık görüldüğünü kavrayan ve MET öğrenerek hastanın motivasyon evresine göre çalışmayı öğrenen asistanlar, yoksunluk deliryumu acillerinde kendini yetersiz hissederken süpervizyonla yetkinlik kazanan bir asistan ve kırsal saha görevinde hastaların alkol alımını ve psikososyal sorunlarını azımsadığını fark ederek terapötik ilişki kurmaya ve ölçek kullanımına yönelen bir asistan yer almaktadır. Ayrıca kişisel geçmişi nedeniyle bu alanda güçlük yaşayan bir asistanın süpervizörlerince desteklenip psikoterapiye yönlendirildiği ve 5 ile 6 seans sonrasında yaklaşımında fark oluştuğu aktarılmıştır. Sonuç olarak yeterli psikiyatri eğitimi ve süpervizyonun, ADS tedavisini zorlaştıran psikososyal engelleri hem hekim hem hasta tarafında azaltabileceği bildirilmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri