Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0762

Hintli aile bakım verenlerin eşlik eden psikoz ve tip 2 diyabet yönetimine bakışı: nitel bir çalışma

INDIAN FAMILY CAREGIVERS' PERSPECTIVES ON MANAGING COMORBID PSYCHOSIS AND TYPE 2 DIABETES MELLITUS: A QUALITATIVE STUDY RAJENDRA PAVAGADA ET AL

Psikoz ve tip 2 diyabetin birlikte görüldüğü hastaların hintli aile bakım verenleri bakımın merkezinde yer almakta, ancak diyabet eğitimi, bütünleşik fiziksel sağlık hizmeti, kriz koordinasyonu ve kültüre uygun destek alanlarında karşılanmamış ihtiyaçlar bildirmektedir.

Çalışmanın amacı, psikoz ile tip 2 diyabet (type 2 diabetes mellitus, T2DM) birlikteliğini yöneten aile bakım verenlerinin deneyimlerini, engelleri ve kolaylaştırıcıları ve destek ihtiyaçlarını incelemektir. Zemin olarak, psikozu olan kişilerde T2DM sıklığının 2 ila 3 kat yüksek olduğu ve antipsikotik ilaçların metabolik riske katkıda bulunduğu belirtilmiştir. Desen keşfedici nitel çalışmadır; psikoz ve T2DM ile yaşayan 6 kişi ve 4 aile bakım vereni ile yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmış, veriler refleksif tematik analiz (reflexive thematic analysis) ile değerlendirilmiştir. Dört tema belirlenmiştir: bakımın temel taşı olarak aile (relaps belirtilerini erken tanıma, ilaç uyumunu destekleme, randevulara eşlik etme, beslenme ve egzersizi destekleme, ruhsal ve bedensel değişiklikleri izleme); iyileşme ile ilaç yükü arasında denge (antipsikotik tedavi psikiyatrik stabilite için gerekli görülmekle birlikte kilo alımı, diyabet kontrolünde kötüleşme, motivasyon ve etkinlik azalması ve tremor ile ilişkilendirilmiş, ilaç optimizasyonu bağımsızlığı ve yaşam kalitesini geri kazandırıcı olarak algılanmıştır); parçalı fiziksel ve ruhsal sağlık hizmeti (sınırlı diyabet eğitimi, birinci basamak ile ruh sağlığı hizmetleri arasında zayıf bütünleşme, kriz anlarında iletişim güçlükleri, fiziksel sağlık açısından yetersiz izlem); kültüre duyarlı destek (aile psikoeğitimi, ruh sağlığı hizmetleri içinde diyabet eğitimi, yaşlı göçmenler için tercüman hizmeti, toplum seminerleri, bakım verenlere sürekli destek, psikiyatrik krizlerde açık acil başvuru yolları). Yazarlar, metabolik izlemin rutin psikiyatrik bakıma entegre edilmesini, bakım verenlerin tedavi planlamasında ortak olarak yer almasını ve kültürel olarak uyarlanmış eğitim ile psikoeğitim programlarının geliştirilmesini önermektedir. Sonuç olarak aile merkezli ve kültüre duyarlı bakım modellerinin hem psikiyatrik hem metabolik sonuçları iyileştirebileceği belirtilmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri