Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0593

Çocuk ve ergen ruh sağlığında tanınmayan bir klinik popülasyon olarak ebeveynler: üç sistematik derlemeden kanıtlar

PARENTS AS AN UNRECOGNISED CLINICAL POPULATION IN CHILD AND ADOLESCENT MENTAL HEALTH: EVIDENCE FROM THREE SYSTEMATIC REVIEWS

Ruhsal güçlüğü olan çocuk ve gençlerin ebeveynleri klinik düzeyde sıkıntı ve yaygın karşılanmamış gereksinim yaşamakta, buna karşın doğrudan destek sınırlı kalmaktadır.

Çalışma, ruhsal güçlüğü olan çocuk ve gençlerin (CYP) ebeveynlerinin kendi başlarına klinik olarak anlamlı bir popülasyon sayılıp sayılmayacağını üç sistematik derleme kanıtı üzerinden değerlendirmeyi amaçlamıştır. Kapsanan derlemeler şunlardır: ebeveyn iyilik hali sonlanımlarına ilişkin 32 çalışmalık nicel sistematik derleme ve meta analiz, ebeveyn deneyim ve gereksinimlerine ilişkin 46 çalışmalık nitel derleme ve tematik meta sentez, ebeveyn iyilik halini hedefleyen 15 çalışmalık (N = 812) müdahale derlemesi ve meta analizi. Havuzlanmış ortalama puanlar sıklıkla klinik aralıkta bulunmuştur: STAI durumluk kaygı 43,7 ve STAI sürekli kaygı 41,0 (klinik kesme noktası > 40), PSI-SF ebeveynlik stresi 106,6 (klinik kesme noktası > 90), DASS stres 28,4 (ağır aralık). Depresyon ve ebeveynlik stresi karşılaştırma ebeveynlerine göre de yüksek bulunmuştur. Nitel sentezde duygusal yük, kaygı, suçluluk ve belirsizlik, karşılanmamış destek gereksinimi ve yardıma erişim güçlüğü, değişen aile rolleri ve zorlanan ilişkiler ile ebeveynlerin kendi gereksinimlerini çocuğunkinin ardına koyması öne çıkmıştır. Müdahale derlemesinde 15 çalışmanın 12'si psikoeğitim içermiş, örneklemler ağırlıklı olarak annelerden oluşmuş ve kaygı, depresyon, stres ile yük üzerindeki havuzlanmış etkiler büyük ölçüde istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır; müdahale içeriği heterojen olup hangi mekanizmaların değiştirilmesinin hedeflendiği nadiren belirtilmiştir. Yazarlar ebeveyn iyilik halinin yalnızca çocuk sonlanımlarını iyileştirme aracı olarak değil, kendi başına bir sonlanım olarak ele alınması gerektiği sonucuna varmakta ve tanıma, değerlendirme, doğrudan destek ile mekanizma temelli müdahale geliştirilmesini önermektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri