Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0482

Beden dissosiyasyonu konuştuğunda: nöropsikiyatrik taklitte tanısal güçlükler

WHEN THE BODY SPEAKS DISSOCIATION: DIAGNOSTIC CHALLENGES IN NEUROPSYCHIATRIC MIMICRY

Nörolojik olarak inandırıcı görünen iki tabloda dissosiyatif ve işlevsel mekanizmalar ancak uzun süren nörolojik değerlendirmenin ardından tanınmış, bu da psikiyatrik değerlendirmenin dışlama basamağı değil tanısal akıl yürütmenin erken ve etkin bir parçası olması gerektiğini göstermiştir.

Amaç, bilinç değişikliği ya da atipik motor belirtilerle gelen işlevsel nörolojik tablolarda dissosiyatif mekanizmaların birincil nörolojik hastalıkları nasıl taklit ettiğini ve tanısal formülasyonun neden geciktiğini göstermektir. Yöntem olarak iki nöropsikiyatrik olgunun retrospektif olgu temelli analizi yapılmış; nörolojik ve psikiyatrik değerlendirmeler gözden geçirilmiş, belirti fenomenolojisi, belirti dalgalanması, tedavi yanıtı ve beklenen nörolojik gidişle uyumsuzluklar incelenmiştir. Birinci olguda bilinç değişikliği ve ajitasyonla yoğun bakıma yatırılan hasta deliryum ve epileptik nöbet tanılarıyla tedavi edilmiş; tedaviye karşın süren dalgalı belirtiler psikiyatri konsültasyonuna yol açmış ve psikososyal stresörlerle ilişkili dissosiyatif özellikler ortaya konmuştur. İkinci olguda Parkinson hastalığı olan ve derin beyin uyarımı (deep brain stimulation, DBS) sonrası belirti remisyonu sağlanan hastada, dopaminerjik tedavinin azaltılması sırasında ve bir psikolojik stresörle zamansal olarak ilişkili biçimde atipik parkinsonyen hareketler ortaya çıkmış; ani başlangıç ve nörodejenerasyonla bağdaşmayan dalgalanma psikiyatrik değerlendirmeye yönlendirmiş ve işlevsel mekanizma saptanmıştır. Her iki olguda ortak özellikler dalgalanan belirtiler, beklenen nörolojik seyirle tutarsızlık, psikolojik stresle ilişki, psikiyatrinin sürece geç dahil olması ve tanısal eylemsizlik (diagnostic inertia) olarak tanımlanmıştır. Yazarlar, nörolojik akla yatkınlığın ve teknolojik doğrulamanın erken karar vermede baskın olduğu ortamlarda karmaşık ve uzayan tanı süreçlerinin ortaya çıktığını bildirmektedir. Sonuç olarak, dissosiyatif ve işlevsel kırılganlığın artakalan bir tanı değil temel bir klinik değerlendirme başlığı olarak ele alınmasının tanı gecikmesini, belirti kronikleşmesini azaltabileceği ve daha tutarlı, bireyselleştirilmiş tedavi yollarını destekleyebileceği belirtilmektedir. Posterde sayısal veri ya da istatistiksel analiz sunulmamıştır.

Tüm WCP 2026 özetleri