Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0218

Çocuk ve gençlik ruh sağlığında artan klinik şiddet: hizmet boşlukları mı, sosyo-dijital paradigma değişimi mi?

RISING ACUITY IN CHILD AND YOUTH MENTAL HEALTH: SERVICE GAPS OR SOCIO-DIGITAL PARADIGM SHIFT?

COVID sonrası dönemde sevk sayıları ve kabul oranları pandemi öncesine dönmezken başvuruların klinik şiddeti artmış ve klinik profil eğitsel güçlükler, aşırı hareketlilik ve dikkat sorunları yönünde kaymıştır.

Çalışma, Yeni Zelanda'da bir çocuk ve gençlik ruh sağlığı hizmetine 2017 ile 2025 arasında yapılan sevklerin klinik şiddetindeki değişimi izlemeyi ve artışın hizmet boşluklarıyla mı yoksa pandemi sonrası bozulma ve algoritma güdümlü dijital ortamlara artan maruziyetle mi ilişkili olduğunu tartışmayı amaçlamıştır. Veriler pandemi öncesi (2017 ile 2019), COVID (2020 ile 2022) ve COVID sonrası (2023 ile 2025) dönemlerine ayrılarak yeni sevk sayıları, kabul ve ret kararları, HoNOSCA maddelerinde 2 ve üzeri puan oranları, üç aylık gözden geçirmedeki klinik şiddet ve taburculuklar üzerinden incelenmiştir. Sevkler pandemi öncesinde 3.567 kabul ve 2.089 ret ile %63 kabul oranı, COVID döneminde 3.069 kabul ve 2.501 ret ile %55, COVID sonrasında ise 3.095 kabul ve 2.644 ret ile %54 kabul oranı göstermiştir. Yeni sevkler COVID döneminde %18 azalmış ve yalnızca %8 oranında geri kazanılmış; kabul oranındaki COVID dönemi düşüşü COVID sonrasında da sürmüş, toplam azalma %41 olarak bildirilmiştir. Klinik profil COVID döneminde kendine zarar verme artışı ile değişmiş (HoNOSCA kendine zarar verme maddesi pandemi öncesi %25,6, COVID %31,8, COVID sonrası %25), COVID sonrası sevklerde ise eğitsel ya da öğrenme güçlükleri (okul ve dil maddesi %43,9'dan %53'e), aşırı hareketlilik ve dikkat sorunları (%69,6'dan %72,6'ya) ile öz bakım ve bağımsızlıkta azalma (%17,8'den %27,6'ya) öne çıkmıştır; aile ilişkilerine dair güçlükler azalmış (%52,6'dan %40,3'e), duygusal belirtiler tüm dönemlerde baskın kalmıştır (%79,5, %76,8, %72,1). COVID sonrasında yalnızca değerlendirme ile sonuçlanan olgular pandemi öncesine göre daha yüksek klinik yük taşımış ve klinik olarak anlamlı maddelerde %21 artış görülmüş; üç aylık gözden geçirmede COVID sonrası klinik şiddet COVID dönemindekinden yüksek olmuş ve taburculuk oranları pandemi öncesi düzeyin altında kalmıştır. Yazar, personel sayısı dönem boyunca değişmediğinden hizmetin sevk önceliklendirme, grup müdahaleleri, sivil toplum iş birlikleri, iş gücü eğitimi, psikiyatri öncülüğünde triyaj, psikometrik değerlendirmelerin azaltılması ve klinik eşgüdüm gibi baş etme mekanizmalarıyla mevcut olanaklar içinde uyum sağlamak zorunda kaldığını belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri