Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0070

Tanı ve tedavideki boşlukları açıklayan etkenler olarak DEHB'ye ilişkin bilgi ve tutumlar: İsrail'den bir olgu çalışması

KNOWLEDGE AND ATTITUDES TOWARDS ADHD AS EXPLANATORY FACTORS FOR GAPS IN DIAGNOSIS AND TREATMENT: A CASE STUDY FROM ISRAEL

DEHB tanı ve tedavisindeki farklılıklar ebeveyn bilgisiyle değil, ebeveynin eğitim düzeyi ve ilaca yönelik tutumlarıyla açıklanmaktadır.

Amaç, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (attention deficit hyperactivity disorder, DEHB) tanı ve tedavisindeki eşitsizliklerin ebeveyn bilgisi ve tutumlarıyla açıklanıp açıklanamayacağını Bilgi-Tutum-Uygulama (Knowledge-Attitudes-Practices, KAP) çerçevesi içinde incelemekti; İsrail'de DEHB yaygınlığı Arap ve Yahudi çocuklarda benzer olmasına karşın tanı ve ilaç tedavisinde önemli farklılıklar sürmektedir. Kesitsel desende, Ekim 2021 ile Mayıs 2022 arasında Kuzey İsrail'de 7-10 yaş çocukların 557 Arap ve Yahudi ebeveyni ile 60 sınıf öğretmeni ile veri toplandı. DEHB değerlendirmesi, ebeveyn ve öğretmenler tarafından birbirinden bağımsız doldurulan DEHB Derecelendirme Ölçeği-V (ADHD Rating Scale-V) ile yapıldı; ebeveynler ayrıca DEHB bilgisi, tutumları ve çocuklarının klinik tanı ile ilaç tedavisi durumunu sorgulayan anketleri doldurdu. Ebeveyn yaşı, cinsiyeti ve geliri için düzeltilmiş çok değişkenli lojistik regresyon analizinde (N=105) yüksek ebeveyn eğitimi klinik tanı alma olasılığını yaklaşık beş kat artırmıştır (odds oranı [odds ratio, OR] 5,27; %95 güven aralığı [confidence interval, CI] 1,74-15,99; p=0,003). İlaca yönelik olumlu tutum, ilaç tedavisine başlama olasılığını yaklaşık dokuz kat artırmıştır (OR 9,15; %95 CI 2,75-30,42; p<0,001). Ebeveyn bilgisi ise tanı ya da ilaç tedavisiyle bağımsız olarak ilişkili bulunmamıştır. Yazarlar, DEHB tanı ve tedavisindeki farklılıkların yalnız etnik kökenle açıklanamayacağını, sosyodemografik ve tutumsal etkenlerin daha belirleyici olduğunu; kültürel duyarlılığı olan yaklaşımlar ile eğitimsel ve yapısal engellerin giderilmesinin hizmete erişimde eşitliği artırabileceğini vurgulamaktadır.

Tüm WCP 2026 özetleri