Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO299

Üreme yaşam döngüsü boyunca hormonal beyin bakış açısının psikiyatri pratiğine entegre edilmesi

INTEGRATING THE HORMONAL BRAIN PERSPECTIVE ACROSS THE REPRODUCTIVE LIFESPAN INTO PSYCHIATRIC PRACTICE.

Üreme yaşam döngüsü boyunca yaşanan hormonal geçişlerin belirti değişkenliğiyle ilişkili olabileceği, nöroendokrin durumun psikiyatrik değerlendirmeye katılmasının tanısal kararsızlığı azaltabileceği savunulmaktadır.

Sunumun amacı, üreme yaşam döngüsü boyunca görülen hormonal geçişlerin kadınların ruh sağlığını nasıl etkileyebileceğine dair mevcut kanıtları sentezlemek ve psikiyatri pratiği açısından olası çıkarımları tartışmaktır. Yöntem olarak hakemli literatürün sentezi yapılmış, buna kadın sağlığı klinikleriyle yürütülen işbirliğinden edinilen izlenimler eklenmiş ve hormonal dalgalanmaların psikiyatrik belirti görünümü üzerine bildirilen etkileri karşılaştırmalı biçimde ele alınmıştır. Poster, nöroendokrin evreleri beş aşamada sunmaktadır: pubertede döngüsel östrojen ve progesteron ile hipotalamus hipofiz gonad (HPG) ekseninin etkinleşmesi, menstrüel siklusta ovulasyon öncesi östrojen tepesi ve luteal fazda progesteron baskınlığı, gebelikte plasental üretimin sürekli yüksek östrojen ve progesteron düzeylerine yol açması, doğum sonrasında östrojen ve progesteronun ani düşüşü, perimenopozda ise dalgalanan ve azalan hormon düzeyleri. Sentez, hormonal geçişlerin duygudurum, anksiyete, irritabilite ve diğer psikiyatrik belirtilerdeki değişkenlikle birlikte seyredebileceğine işaret eden yinelenen örüntüler bildirmekte, ancak bu etkilerin büyüklüğü ve tutarlılığının çalışmalar arasında değiştiğini, tablonun çok etmenli olduğunu vurgulamaktadır. Poster, puberte, gebelik, doğum sonrası dönem ve perimenopoz gibi hormonal geçişlerin belirti yorumunda ender olarak göz önüne alındığını ve bunun belirti değişkenliğinin yanlış yorumlanmasına, tanısal kararsızlığa ve tedavi uyumsuzluğuna katkıda bulunabileceğini araştırma boşluğu olarak tanımlamaktadır. Sonuç olarak nöroendokrin durumun psikiyatrik değerlendirmeye katılmasının belirti değişkenliğinin yorumlanmasını iyileştirebileceği ve tanısal kararsızlığı azaltabileceği öne sürülmektedir. Posterde nicel veri, örneklem ya da istatistiksel analiz sunulmamaktadır.

Tüm WCP 2026 özetleri