Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO295

Ruh sağlığının klinik bir boyutu olarak maneviyat: hastane ve meslek gruplarında kuşaklar arası bir çalışma

SPIRITUALITY AS A CLINICAL DIMENSION OF MENTAL HEALTH: A MULTIGENERATIONAL STUDY IN HOSPITAL AND PROFESSIONAL POPULATIONS

Maneviyat ruh sağlığının anlamlı bir klinik boyutu olarak görülmekte, ancak bu algı kuşaklara ve mesleki role göre anlamlı biçimde değişmektedir.

Çalışmanın amacı, klinik ortamlarda maneviyatın ruh sağlığının bir boyutu olarak kuşaklar ve meslek grupları arasında nasıl algılandığını ve iyilik hali, empati ile tıbbi karar verme üzerindeki etkisini incelemektir. Gözlemsel, kesitsel (cross-sectional), karşılaştırmalı dijital anket deseninde 968 katılımcı yer almış; örneklem hasta ve yakınları (%12,9), tıp öğrencileri ve hekimler (%40,4) ile ruh sağlığı profesyonellerinden (%46,7) oluşmuştur. Kuşak dağılımı Z kuşağı %42, Y kuşağı (Millennials) %34,5, X kuşağı %13,9 ve Baby Boomer kuşağı %9,6 şeklindedir; Likert tipi maddeler kullanılmış, gruplar arası farklar ki kare (chi-square) testleriyle değerlendirilmiştir (p < 0,05). Maneviyatı ruh sağlığının temel bir bileşeni olarak gördüğünü kesinlikle belirtenlerin oranı Z kuşağında %31,4, Y kuşağında %29,5, X kuşağında %43,3 ve Baby Boomer kuşağında %50,7 olup fark anlamlıdır (p = 0,036). Maneviyatın tıbbi karar verme üzerindeki etkisine kesinlikle katılanların oranı hasta ve ailelerde %37,8, ruh sağlığı profesyonellerinde %22,7, tıp öğrencileri ve hekimlerde %17,7 bulunmuştur (p = 0,002). Sağlık profesyonelleri maneviyatı kişisel olarak daha az içselleştirmekle birlikte manevi inançlara yüksek empati göstermiştir (hekimler %58,5; ruh sağlığı profesyonelleri %58,3). Sonuç olarak maneviyatın kuşak kimliği ve mesleki bakış açısına göre değişen anlamlı bir klinik boyut olduğu, kültürel açıdan duyarlı ve gelişimsel olarak bilgilendirilmiş manevi değerlendirmelerin (ör. HOPE modeli) terapötik uyum ve hasta merkezli bakımı güçlendirebileceği belirtilmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri