Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0135

Acıdan resimlere: sanatın psikiyatri hastalarının iyilik hali üzerindeki rolünün ve klinik uygulamadaki güçlüklerin değerlendirilmesi

FROM PAIN TO PAINTINGS: EVALUATING ART’S ROLE IN PSYCHIATRY PATIENTS’ WELL-BEING AND CHALLENGES IN CLINICAL PRACTICE

Psikiyatri servislerinde gerçekçi doğa görselleri ajitasyonu ve gerektiğinde uygulanan ilaç kullanımını azaltırken, soyut ve belirsiz görseller psikotik ya da kırılgan hastalarda ajitasyonu artırabilmektedir.

Çalışma, görsel sanatın psikiyatri servislerinde kültürel engelleri azaltma ve birey çeşitliliğini yansıtma potansiyelini, kurumsal mekânları bakım topluluklarına dönüştürerek yabancılaşma ve damgalanmayı azaltmadaki rolünü, hastalar, aileler ve sağlık çalışanları için duygusal dayanıklılık aracı olarak yararlarını ve farklı yaş gruplarının gereksinimlerini nasıl karşıladığını incelemeyi amaçlamıştır. "Mental health", "art", "psychiatry", "hospital", "well-being" ve "art interventions" anahtar sözcükleriyle anlatısal derleme (narrative review) yapılmış; görsel sanatın klinik sonlanımlar, hasta algısı ve sağlık kurumu atmosferi üzerindeki etkisini inceleyen çalışmalardan kanıt sentezlenmiştir. Kuramsal çerçeve olarak Ulrich'in Destekleyici Tasarım Kuramına (Theory of Supportive Design) dayanılmış, fiziksel çevrenin sosyal desteği beslediğinde ve görsel sanat gibi "olumlu dikkat dağıtıcılar" sunduğunda yatış stresini azaltabileceği vurgulanmıştır. Bulgulara göre akut psikiyatri birimlerinde gerçekçi doğa görsellerine maruz kalma, sanat bulunmayan ya da soyut sanat bulunan odalara kıyasla anksiyete ve ajitasyon için gerektiğinde (pro re nata, PRN) uygulanan ilaç oranını anlamlı biçimde azaltmakta, ajitasyon olaylarındaki azalma ilaç harcamaları ve personel müdahale süresinin düşmesi yoluyla doğrudan ekonomik tasarruf sağlamaktadır. Buna karşılık psikotik ya da yüksek kırılganlığı olan hastalar belirsiz soyut sanata olumsuz tepki verebilmekte, bozulmuş biçimleri tehdit edici ya da kafa karıştırıcı olarak yorumlayarak rahatlamak yerine daha fazla ajite olabilmektedir. Ortak kullanım alanlarında sergilenen eserler ise ortak bir gönderme çerçevesi oluşturarak etkileşimi artıran ve sosyal yalıtımı azaltan bir sosyallik atmosferi yaratmaktadır. Sonuç olarak psikiyatride sanat seçimi kapsayıcı ve hasta merkezli bir süreç olmalı; cinsiyet, yaş ve kültür çeşitliliğini yansıtan seçimler girişimsel olmayan çevresel düzenlemelerle ajitasyonu ve acil ilaç kullanımını azaltabilir, steril mekânları bireysel kültürel mirasa saygılı iyileştirici ortamlara dönüştürebilir ve saygınlık ile bakımı ileten bir atmosferle terapötik ittifakı güçlendirebilir. Posterde sayısal sonuç verisi bildirilmemiştir.

Tüm WCP 2026 özetleri