Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO294

Saçmalıktan özerkliğe: intihara felsefi bakışlar ve psikiyatri pratiği için çıkarımları

FROM ABSURDITY TO AUTONOMY: PHILOSOPHICAL PERSPECTIVES ON SUICIDE AND THEIR IMPLICATIONS FOR PSYCHIATRIC PRACTICE

İntihara ilişkin felsefi bakışların klinik düşünceye katılması, riski yalnızca psikopatolojiye indirgemeyen, hastanın öznel acı deneyimini ve özerkliğini gözeten daha derinlikli bir değerlendirme sağlayabilir.

Çalışmanın amacı intihara ilişkin farklı felsefi bakış açılarını incelemek ve bunların çağdaş psikiyatri pratiğine yönelik çıkarımlarını tartışmaktı. Yöntem olarak, aralarında Albert Camus, Seneca, David Hume ve Thomas Joiner'ın bulunduğu seçilmiş yazarlara odaklanan bir anlatısal literatür derlemesi (narrative literature review) yapıldı; bu bakışlar özerklik, acı, anlam ve klinik sorumluluk kavramları açısından karşılaştırıldı. Sonuçlarda Seneca'nın belirli koşullarda ölümü seçmenin zorunlu olarak akıl dışı ya da ahlaken yanlış olmadığını, akıl ve onurla yaşanan bir hayatla bağdaşmayan koşullara verilmiş bilinçli bir yanıt olarak görülebileceğini savunduğu; Hume'un intiharın özünde ahlaksız olduğu fikrine karşı çıkarak bireyin kendi yaşamının gidişatını belirlemede meşru bir çıkarı olabileceğini öne sürdüğü aktarılmaktadır. Camus intiharı saçma karşısındaki temel felsefi soru olarak ele almış, insanın anlam arayışı ile kayıtsız görünen dünya arasındaki çatışmaya karşı başkaldırıyı ve yaşamla sürekli ilişkilenmeyi savunmuştur. Çağdaş bakışlar ise intiharı psikolojik, biyolojik, toplumsal, kişilerarası ve çevresel etkenlerin şekillendirdiği karmaşık ve çok etkenli bir olgu olarak kavramsallaştırmakta ve çok boyutlu risk değerlendirmesini desteklemektedir. Bu yaklaşımlar özerklik ile koruma, akılcılık ile patoloji arasındaki gerilimleri görünür kılmaktadır. Klinik çıkarımlar olarak intihar deneyiminin yalnızca psikopatolojiye indirgenmemesi, hastanın acıya yüklediği öznel anlamın anlaşılması ve değerlendirmenin özerklik, karar verme kapasitesi ile ruhsal durumu birlikte gözetmesi önerilmektedir. Yazarlar felsefi boyutların bütünleştirilmesinin intihar davranışının anlaşılmasını zenginleştirebileceğini, risk değerlendirmesini ve terapötik ilişkiyi güçlendirebileceğini belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri