Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

SO161

Yunanistanda psikiyatri reformu (1945 ile 2025): yasal ve tarihsel bir gözden geçirme

PSYCHIATRIC REFORM IN GREECE(1945-2025): A LEGISLATIVE AND HISTORICAL REVIEW

Yunanistanda 1983'ten bu yana çıkarılan dört temel yasa toplum temelli ruh sağlığı yapılarını ve hasta haklarını güçlendirmiş, ancak bölgesel eşitsizlikler, personel ve kaynak yetersizliği ile artan istemsiz yatışlar sürmektedir.

Bu anlatısal derlemenin amacı, Yunanistanda savaş sonrası dönemden 2025'e uzanan psikiyatri reformunun evrimini, kurumsuzlaştırma çabaları ve ruh sağlığının Ulusal Sağlık Sistemine bütünleştirilmesi açısından incelemektir. Yöntem olarak PUBMED, IATROTEK, SCOPUS ve GOOGLE SCHOLAR veri tabanlarında uygun anahtar sözcüklerle uluslararası ve Yunan yazını taranmış, veri toplama 5 ay sürmüştür. Reform dört ayrı yasal evre üzerinden ele alınmıştır: 1397/1983, 2071/1992, 2716/1999 ve 5129/2024 sayılı yasalar. Her evre için yapılan SWOT analizinde güçlü yanlar olarak ruh sağlığının Ulusal Sağlık Sistemine katılması, çok disiplinli ekiplerin kurulması, kurumsuzlaştırmanın tamamlanması, hasta haklarının korunması ve son yasayla dijital psikiyatri ile Ulusal Ruh Sağlığı Ağının oluşturulması sıralanmıştır. Zayıf yanlar ve tehditler arasında kurumsallaşma ve damgalanma, stratejik planlama eksikliği, yetersiz personel ve altyapı, bölgesel kapsamda eşitsizlik, bürokratik gecikmeler, ekonomik kriz, yetersiz finansman ve işgücü tükenmişliği ile istemsiz yatışlardaki artış yer almaktadır; fırsatlar ise Avrupa Birliği fonları, toplum temelli bakımın yaygınlaşması, telepsikiyatrinin genişlemesi ve kamu ile özel sektör işbirliğidir. Poster, kaydedilen ilerlemeye karşın psikiyatri hastanelerinin kapatılması, toplum temelli birimlerin yaygınlaştırılması, süregelen kaynak ve işgücü yetersizliği, hizmetlerdeki coğrafi eşitsizlik, yüksek istemsiz yatış oranları ve aile desteğine güçlü bağımlılık gibi sorunların devam ettiğini bildirmektedir. Sonuç olarak yazarlar, ruhsal bozuklukların yalnızca biyolojik bir olgu olmadığını, toplumsal etkenler ve ülkenin siyasal durumundan etkilendiğini; insan hakları ve toplumsal yeniden bütünleşmeye odaklanan sürekli politikalar ile paydaşlar arası işbirliğinin güçlendirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

Tüm WCP 2026 özetleri