Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV1309

Çalışanlarda intihar riski: bir şili iş sağlığı hastanesinden psikososyal risk etkeni profili

SUICIDAL RISK AMONG WORKERS: PSYCHOSOCIAL RISK FACTOR PROFILE FROM A CHILEAN OCCUPATIONAL HOSPITAL

İntihar riski olan çalışanlarda en sık psikososyal risk etkenleri amir ve iş arkadaşı kaynaklı kişilerarası düşmanlıktır; amir düşmanlığı, hastalığın işle ilişkisiz (genel) kökenli sayıldığı olgularda anlamlı olarak daha yaygındır.

Çalışmanın amacı, işle ilişkili intihar riski yeterince incelenmediğinden, Şili'nin ayrı iş sağlığı sistemi içinde 2024 yılında Santiago'daki bir iş sağlığı hastanesinde hastalık kökeni sınıflandırma süreci sırasında değerlendirilen, intihar riski taşıyan çalışanlarda psikososyal risk etkenlerini (risk factors, RF) tanımlamaktır. Yöntem, etik kurul onaylı tanımlayıcı ve keşfedici bir çalışmadır; klinik dosyalar geriye dönük incelenerek cinsiyet, saptanan risk etkenleri ve Şili iş sağlığı yasası 16.744 ölçütlerine göre belirlenen hastalık kökeni (mesleki ya da genel) verileri toplanmış, tanımlayıcı istatistikler ile gruplar arası karşılaştırmalar Fisher kesin testi (Fisher's exact test) kullanılarak yapılmıştır. Toplam 106 çalışan değerlendirilmiş; %81,1'i kadın (86/106) ve olguların %22,6'sı mesleki kökenli (n=24), %77,4'ü genel kökenli (n=82) bulunmuş, hastalık sınıflandırmasında cinsiyete göre anlamlı fark saptanmamıştır (p=0,554). En sık risk etkenleri amir düşmanlığı (%44,3, n=47) ve iş arkadaşı düşmanlığı (%32,1, n=34) olup bunları stres yaratan örgütsel koşullar (%17,0, n=18), yönetsel işlev bozukluğu (%14,2, n=15), iş yükü fazlalığı (%13,2, n=14), gerekli destek ve bilgi eksikliği (%8,5, n=9), cinsel taciz (%6,6, n=7) ve hizmet alanlardan gelen şiddet ya da taciz (%4,7, n=5) izlemiştir. Amir düşmanlığı genel kökenli olgularda anlamlı olarak daha yaygındır (%50,0'a karşı %25,0, p=0,037); diğer risk etkenlerinde köken gruplarına göre anlamlı fark bulunmamış, incelenen risk etkenlerinde cinsiyetler arasında da anlamlı fark saptanmamıştır. Sonuç olarak amir ve iş arkadaşlarından kaynaklanan kişilerarası işyeri şiddeti, çalışanlarda intihar riski için merkezi bir risk etkeni olarak öne çıkmakta ve bu bulgu, müdahalelerde öncelikle iş yükünün azaltılmasını hedefleyen talep-kontrol (demand-control) modellerini sorgulamaktadır. Klinik olarak, mesleki psikiyatrik değerlendirme ve intihar önleme çalışmalarına kişilerarası dinamiklerin dahil edilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

Tüm WCP 2026 özetleri