Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV1104

Özneler arası aşırı doygunluk: hiperbağlantı çağında yalnızlığın patolojiden çıkarılmasına doğru

INTERSUBJECTIVE OVERSATURATION: TOWARD A DEPATHOLOGIZATION OF LONELINESS IN THE AGE OF HYPERCONNECTIVITY

Yazarlar, hiperbağlantılı ortamda yalnızlığın bir hastalık hedefi olarak ele alınmasına karşı çıkarak, geri çekilmenin sosyoteknolojik koşullara uyum sağlayıcı bir yanıt olabileceğini öne sürmektedir.

Çalışmanın amacı, modern toplumsal güçlerin yalnızlık deneyimini ve anlamını nasıl biçimlendirdiğini incelemektir; yalnızlık depresyon ve anksiyete gelişimiyle, ayrıca kardiyovasküler ve metabolik hastalıklarda daha kötü gidişle tutarlı biçimde ilişkilendirilmekte ve büyük bir halk sağlığı sorunu sayılmaktadır. Yazarlar, psikiyatrinin yalnızlığı eleştirel bir gözden geçirme yapmadan tanısal bir hedef olarak benimsemesi durumunda normatif toplumsal düzenlemenin aracı haline gelme riskini taşıdığını, bu öznel deneyimin ayrıntılarının ve seçilmiş yalnızlık (chosen solitude) gibi yakın kavramların ayırt edilmediğini savunmaktadır. Yöntem kavramsal bir analizdir: artan kentsel yoğunluk ve dijital hiperbağlantıya karşın yalnızlığın yükselmesi paradoksu, barışçıl protestonun sağlıklı kolektif bağlanma ifadesi olmasından zorunlu dijital sosyalliğin normatif baskılarına uzanan toplumsal olguların eleştirel incelemesi üzerinden ele alınmaktadır. Arka planda uzun süreli akıllı telefon kullanımının özellikle pandemi karantinası kaynaklı izolasyonda disosiyatif ve depersonalizasyon deneyimlerinde rol oynadığına ilişkin veriler ile doomscrolling gibi olguların edilgin ve disforik bir aşırı uyanıklık yarattığı savı aktarılmakta, Avustralya, Fransa, İspanya, Norveç, Portekiz, İtalya, Avusturya ve Danimarka'nın sosyal ağ erişimine kısıtlama getirdiği ya da önerdiği belirtilmektedir. Yazarlar, bireyin sürekli olarak bağlantı arzulamaya zorlandığı ve meşru geri çekilmenin olanaksızlaştığı bir durumu özneler arası aşırı doygunluk (intersubjective oversaturation) olarak adlandırmakta; izolasyon gibi görünenin patoloji değil, tarihsel olarak özgül sosyoteknolojik koşullara uyum sağlayıcı bir yanıt olabileceğini öne sürmektedir. Geleneksel olarak şizoid ya da negativistik sayılan geri çekilme ve duygulanımsal kopukluk savunmaları, sürekli dijital içerik akışıyla etkileşim talep eden hiperbağlantılı ortamda giderek uyumsuz hale gelmekte; dalkavukluk yapan yapay zekâ sistemlerinin ise çarpık kendine göndermeli bilişi pekiştirdiği ve psikotik durum riskini artırdığı belirtilmektedir. Poster sayısal bulgu ya da örneklem içermemektedir; sonuç bölümünde yalnızlığın hem yaşantı hem kavram düzeyinde daha ileri fenomenolojik çözümlemesinin, normallik ile patoloji sınırının çizilmesinin ve yalnız kalma gereksinimini meşrulaştırırken topluluğa aidiyeti yeniden kuran toplum düzeyli girişimlerin geliştirilmesinin gerektiği savunulmaktadır.

Tüm WCP 2026 özetleri