Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0769

Kafkasya'da ağır ruhsal hastalığın bakımında aile katılımı: toplum psikiyatrisi için çıkarımlar

FAMILY INVOLVEMENT IN THE CARE OF SEVERE MENTAL ILLNESS IN THE CAUCASUS: IMPLICATIONS FOR COMMUNITY PSYCHIATRY

Aile katılımı ağır ruhsal hastalıkta hem tedaviye uyumu destekleyen hem de damgalanma yoluyla yardım aramayı geciktirip özerkliği azaltabilen iki yönlü bir rol taşıyor.

Amaç, Kafkasya'da ağır ruhsal hastalığı olan kişilerin bakımında aile katılımının örüntülerini incelemek ve bunların toplum psikiyatrisi hizmetleri için çıkarımlarını değerlendirmekti. Yöntem, Tiflis'teki toplum ruh sağlığı hizmetlerinde gözlem, program belgelerinin incelenmesi ve klinik ekiple görüşmelere dayanan nitel hizmet düzeyinde analizdi. Ailelerin ilaç takibi, günlük destek ve kriz yönetimini üstlendiği; bunun tedaviye uyumu ve toplumsal istikrarı destekleyebildiği, ancak aynı zamanda bakım veren yükü yaratabildiği, özerkliği azaltabildiği ve damgalanmanın bulunduğu durumlarda yardım aramayı geciktirebildiği bildiriliyor; hizmetlerin ailelere enformel biçimde dayandığı, ancak nadiren yapılandırılmış destek ya da psikoeğitim sunduğu vurgulanıyor. Poster iki örüntü tanımlıyor: damgalanma nedeniyle hastalığın gizlendiği ya da önemsizleştirildiği durumlarda profesyonel temas erteleniyor ve tedavisiz geçen süre uzuyor; ailelerin hastanın yapabileceği işleri üstlendiği durumlarda öz bakım ve bağımsız yaşam becerilerini uygulama fırsatları azalıyor. Aile katılımı yetersiz katılım, iş birliğine dayalı katılım ve aşırı koruyuculuk biçiminde üç uçlu bir çerçevede ele alınıyor; yetersiz katılım hastalığın gizlenmesi ve uzun süre tedavisiz kalmayla, aşırı koruyuculuk ise becerilerin korunamaması ve olası bağımlılıkla ilişkilendiriliyor. Damgalanmanın aile dışında olduğu kadar aile içinde de işleyebileceği, evde yinelenen utanç ya da gizlemenin öz damgalanmanın (self-stigma) başlangıç noktası olabileceği öne sürülüyor. Sonuç olarak hedefin azami değil uygun düzeyde aile katılımı olması, bakım veren psikoeğitiminin yalnız bilgi değil damgalanma inançlarını da ele alması öneriliyor. Poster, bulguların tek bir hizmetten elde edilen, ölçülmüş yaygınlıklara değil klinik izlenimlere dayanan ön gözlemler olduğunu ve sunulan çerçevenin gösterilmiş bir nedensellik yolağı olmadığını belirtiyor.

Tüm WCP 2026 özetleri