Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.

EV0484

Şizofreni ve çalışma yeterliliği: mesleki bütünleşmede güçlükler ve fırsatlar

SCHIZOPHRENIA AND WORK ABILITY: CHALLENGES AND OPPORTUNITIES IN OCCUPATIONAL INTEGRATION

Şizofrenisi olan çalışanların mesleki bütünleşmesi yalnız klinik stabiliteye değil, tedavi uyumu, işlevsel kapasite, iş gereklilikleri ve bireyselleştirilmiş işyeri düzenlemeleri arasındaki dengeye bağlıdır.

Çalışmanın amacı, işe uygunluk değerlendirmesi için yönlendirilen şizofrenili üç çalışanı tanımlamak ve çalışma yeterliliğini ve işe bütünleşmeyi etkileyen klinik ve mesleki etkenleri ortaya koymaktır. Tanımlayıcı olgu serisi (descriptive case series) olarak tasarlanan çalışmada tıbbi ve psikiyatrik öykü, tedavi uyumu, işlevsel ve davranışsal değerlendirme, iş görevleri ve işyeri maruziyetlerinin analizi ile tedavi eden psikiyatristin klinik stabilite görüşü birlikte değerlendirilmiştir. İşyerinde ölümcül bir kazaya tanık olduktan sonra şizofreni gelişen 44 yaşındaki ağır iş makinesi operatörü, klinik stabiliteye karşın travmayla ilişkili anksiyete, istemsiz anılar ve psikomotor yavaşlama nedeniyle yüksek riskli görevlere uygun bulunmamış, düşük riskli görevlere aktarılmaya uygun görülmüştür. Depo antipsikotikle tedavi edilen, uzun süreli şizofrenisi olan 30 yaşındaki okul temizlik çalışanı iyi işlevsellik göstermiş, ancak olası psikotik alevlenmelerin öngörülemezliği nedeniyle çocuklarla ya da halkla doğrudan temas gerektiren görevlerden kısıtlanmış, basit destek ve arka ofis işlerine uygun bulunmuştur. Epilepsi eş tanısı ve etkin kötülük görme sanrıları olan 37 yaşındaki idari çalışan, sınırlı içgörü, tutarsız tedavi uyumu ve süren psikotik belirtiler nedeniyle, psikiyatri ve nöroloji işbirliğiyle klinik stabilite sağlanana dek geçici olarak çalışmaya uygun görülmemiştir. Yazarlar tedavi uyumunun ve travmayla ilişkili tetikleyicilerin yönetiminin, bireysel işyeri düzenlemelerinin, psikiyatrist, nörolog ve iş hekimi işbirliğinin önemini vurgulamakta; damgalanmayı azaltacak toplumsal eğitim, politika düzenlemeleri ve kanıta dayalı mesleki rehabilitasyon programları gerektiğini belirtmektedir.

Tüm WCP 2026 özetleri