The translation of this page is being prepared; the Turkish original is shown for now. Read the original

This page is an AI-assisted Turkish summary of the study presented at the 26th World Congress of Psychiatry. The study belongs to the presenting authors; please refer to the original source when citing it.

SO313

Yaşlı erişkinlerde erken ve geç başlangıçlı depresyon: ayrışan klinik özellikler ve benzer uzun dönem sonuçlar

EARLY- AND LATE-ONSET DEPRESSION IN OLDER ADULTS: DIVERGENT CLINICAL CHARACTERISTICS AND COMPARABLE LONG-TERM OUTCOMES

Erken başlangıçlı depresyon daha ağır psikiyatrik yük ve daha karmaşık tedavi ile seyrederken, geç başlangıçlı depresyonda tıbbi yük öne çıkmakta ve üç yıllık izlemde iki grubun sonuçları benzeşmektedir.

Amaç, yaşlı erişkinlerde erken başlangıçlı depresyon (early-onset depression, EOD) ile geç başlangıçlı depresyonun (late-onset depression, LOD) başlangıçtaki klinik özelliklerini karşılaştırmak ve üç yıllık klinik, bilişsel ve işlevsel gidişlerini değerlendirmektir. İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa geriatrik psikiyatri kohortunda 1.628 tıbbi kayıt taranmış, 168 majör depresif bozukluk tanısına ulaşılmış ve kayıp sonrası 123 hasta analiz edilmiştir (EOD, başlangıç 60 yaş altı, n = 58; LOD, başlangıç 60 yaş ve üzeri, n = 65); 2018 başlangıç değerlendirmesinin ardından Şubat ile Nisan 2022 arasında yapılandırılmış telefon görüşmesiyle yeniden değerlendirme yapılmıştır. Majör nörokognitif bozukluk, bipolar ve psikotik bozukluklar, madde kullanımı ve travmatik beyin hasarı öyküsü dışlanmış; değerlendirmede SCID-5-CV, GDS-30, BAI, T-CogS-TR, Lawton-Brody IADL ve CDR kullanılmıştır. EOD grubunda yaşam boyu psikiyatrik hastaneye yatış (%25,9'a karşı %4,6; p = ,002), iki ve üzeri yatış (%19'a karşı %1,5; p = ,003), yaşam boyu elektrokonvülsif tedavi öyküsü (%17,2'ye karşı %1,5; p = ,006), yaşam boyu intiharlılık (düşünce ve girişim; %31'e karşı %15,4; p = ,039), intihar girişimi (%15,5'e karşı %4,6; p = ,042), ailede psikiyatrik öykü (%48,3'e karşı %23,1; p = ,003) ve ailede psikoz ya da bipolar bozukluk (%12,1'e karşı %1,5; p = ,026) daha sıktı. Tedavi yükü de EOD'de daha ağırdı: yaşam boyu herhangi bir ek ilaç kullanımı %63,8'e karşı %38,5 (p = ,005), duygudurum dengeleyici %20,7'ye karşı %3,1 (p = ,002), benzodiazepin ya da anksiyolitik %39,7'ye karşı %21,5 (p = ,029); buna karşılık en az bir tıbbi komorbidite LOD grubunda daha sıktı (%95,4'e karşı %82,8; p = ,037) ve üçüncü yılda aktif tedavi almayanların oranı LOD'de daha yüksekti (%33,8'e karşı %13,8; p = ,010). Üç yıllık izlemde güncel majör depresif bozukluk tanısı açısından fark yoktu (%46,6'ya karşı %35,4; p = ,314) ve depresyon şiddeti, anksiyete, biliş ve işlevsel bağımsızlık bakımından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı; daha geç başlangıç yaşı ise gelişen demansla anlamlı ilişkiliydi (medyan 71'e karşı 59 yıl; p = ,001). Yazarlara göre iki alt tip farklı yaşam boyu gidişlere karşın geç yaşamda ortak bir klinik profile yakınsamakta, LOD'deki düşük farmakoterapi oranları yetersiz tedavi riskine, geç başlangıç ise prodromal nörodejeneratif süreç olasılığı nedeniyle izlem gereğine işaret etmektedir.

All WCP 2026 summaries