यह पृष्ठ तुर्की से स्वचालित रूप से अनुवादित किया गया है। मूल पढ़ें
Bu sayfa, 26. Dünya Psikiyatri Kongresi'nde sunulan çalışmanın yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış Türkçe özetidir. Çalışmanın sahibi sunan yazarlardır; atıf için orijinal kaynağa başvurun.
EV0286
गंभीर अवसाद वाले किशोरों में वयस्कावस्था के दौरान हृदयवाहिकीय जोखिम संकेतकों का विकास
THE DEVELOPMENT OF CARDIOVASCULAR RISK MARKERS IN ADOLESCENTS WITH SEVERE DEPRESSION GROWN UP.
Sunan: Hannes Bohman
Ülke: Sweden
Kurum: Karolinska Institutet, Department of Clinical Neuroscience, Centre for Psychiatry Research
किशोरावस्था में शुरू हुए आवर्ती अवसाद वाले वयस्कों में तीसवें दशक के अंतिम वर्षों में कैरोटिड धमनी की मीडिया परत अधिक पतली और इंटिमा/मीडिया अनुपात अधिक पाया गया, जबकि पारंपरिक हृदयवाहिकीय जोखिम संकेतक काफी हद तक समान रहे।
इस अध्ययन का उद्देश्य किशोरावस्था में शुरू हुए आवर्ती अवसाद वाले व्यक्तियों में 37 वर्ष की आयु में हृदयवाहिकीय जोखिम संकेतकों और कैरोटिड धमनी की दीवार की संरचना का मूल्यांकन करना, तथा 32 से 37 वर्ष की आयु के बीच पाँच वर्षों में हुए संवहनी परिवर्तनों की जाँच करना था। उप्साला अनुदैर्ध्य किशोर अवसाद अध्ययन (ULADS) के अंतर्गत, किशोरावस्था से आवर्ती अवसाद वाले 13 प्रतिभागियों की तुलना उसी समुदाय-आधारित कोहोर्ट के 58 नियंत्रण प्रतिभागियों से की गई; बॉडी मास इंडेक्स (बीएमआई), कमर के माप, रक्तचाप, विश्रामकालीन हृदय गति, लिपिड, hs-CRP तथा अवसाद और तनाव के माप लिए गए। बाईं कॉमन कैरोटिड धमनी का 25 MHz उच्च-आवृत्ति अल्ट्रासाउंड से, प्रतिभागियों के समूह की जानकारी के बिना, मूल्यांकन किया गया और इंटिमा तथा मीडिया को अलग-अलग मापकर इंटिमा/मीडिया (I/M) अनुपात की गणना की गई; समूहों की तुलना Mann Whitney रैंक परीक्षण से की गई (आयु 36 से 38 वर्ष; अवसाद समूह 37,1 (0,75), नियंत्रण समूह 36,5 (1,07) वर्ष, p = 0,02)। अवसाद समूह में मीडिया की मोटाई कम थी (0,431 (0,11) बनाम 0,535 (0,16) mm; p = 0,046) और I/M अनुपात अधिक था (0,265 (0,10) बनाम 0,196 (0,75); p = 0,013); इंटिमा की मोटाई में कोई सांख्यिकीय रूप से महत्वपूर्ण अंतर नहीं था (0,106 (0,15) बनाम 0,098 (0,18) mm; p = 0,11)। अवसाद समूह में विश्रामकालीन हृदय गति अधिक थी (78,1 (11,61) बनाम 69,8 (9,62) धड़कन/मिनट; p = 0,01); MADRS स्कोर 13,77 (8,6) बनाम 3,27 (4,35), शारीरिक लक्षण (SCI) 1,76 (1,96) बनाम 0,22 (0,65) और अनुभूत तनाव 25,38 (5,95) बनाम 18,65 (5,94) था (सभी के लिए p < 0,001)। बीएमआई, कमर-कूल्हा अनुपात, सिस्टोलिक और डायस्टोलिक रक्तचाप, कोलेस्ट्रॉल, CRP, HDL, LDL, LDL/HDL और ट्राइग्लिसराइड के मानों में समूहों के बीच कोई सांख्यिकीय रूप से महत्वपूर्ण अंतर नहीं पाया गया। आवर्ती अवसाद वाले 13 प्रतिभागियों के पाँच वर्षीय अनुवर्ती मूल्यांकन में मीडिया की मोटाई लगभग 25% घटी, जबकि I/M अनुपात लगभग 43% बढ़ा (Wilcoxon, p < 0,001)। लेखकों के अनुसार, किशोरावस्था में शुरू होने वाला आवर्ती अवसाद वयस्कावस्था में कैरोटिड धमनी की दीवार के प्रगतिशील पुनर्गठन से जुड़ा है और संवहनी परिवर्तन पारंपरिक जोखिम संकेतकों में बिगड़ाव आने से पहले प्रकट हो सकते हैं।
Orijinal postere gitBu çalışmaya nasıl atıf yapılır?
APA 7: Bohman, H. (2026, September 23-26). The development of cardiovascular risk markers in adolescents with severe depression grown up [E-poster]. 26th WPA World Congress of Psychiatry (WCP 2026), Stockholm, Sweden. https://cslide.ctimeetingtech.com/wcp26/attendee/eposter/file/957
Vancouver: Bohman H. The development of cardiovascular risk markers in adolescents with severe depression grown up [e-poster]. 26th WPA World Congress of Psychiatry (WCP 2026); 2026 Sep 23-26; Stockholm, Sweden. Available from: https://cslide.ctimeetingtech.com/wcp26/attendee/eposter/file/957
Yazar adları ve başlık biçimi kongre sisteminden otomatik oluşturulmuştur; kullanmadan önce orijinal posterle karşılaştırın.
Aynı konudan
- Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu olan beliren yetişkinlerde biriktiricilik belirtileri ve davranışları
- Tanı konmamış erişkin dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğunun anksiyete ve depresif bozukluklar için sürdürücü etken olması: bir literatür derlemesi
- DEHB, mükemmeliyetçilik ve öz şefkat: olumsuz duygulanıma giden yollar
- Anksiyete ile ilişkili bozukluklarda kendi kendine yönlendirilen sanal gerçeklik terapisinin etkililiği: sistematik derleme ve meta-analiz
- Birinci basamakta orta şiddette yaygın anksiyete bozukluğunda bilişsel davranışçı terapinin SSGİ ile karşılaştırılması: kontrollü klinik çalışma