The translation of this page is being prepared; the Turkish original is shown for now. Read the original

This page is an AI-assisted Turkish summary of the study presented at the 26th World Congress of Psychiatry. The study belongs to the presenting authors; please refer to the original source when citing it.

SO287

Rockefeller Vakfı'nın tıp eğitimi ve uygulamasını iyileştirme yaklaşımının evrimi, 1910-1955

THE EVOLUTION OF THE ROCKEFELLER FOUNDATION’S APPROACH TO IMPROVING MEDICAL EDUCATION AND PRACTICE, 1910-1955

Rockefeller Vakfı 1910 ile 1955 arasında tekno-biyolojik bir paradigmadan psikoloji, sosyoloji ve özellikle psikiyatriye yönelmiş, bilgi üretiminden bilgi aktarımına geçmiştir.

Bu arşiv incelemesinin amacı, 1913'te kurulan ve genel hedefi insanlığın iyilik halini geliştirmek olan Rockefeller Vakfı'nın 1910 ile 1955 arasında tıp eğitimi ve uygulamasını geliştirme girişimlerini anlamak, alt amaç olarak da Vakfın düşünüşünün zaman içinde nasıl değiştiğini ortaya koymaktır. Sosyal tarih yöntemi kullanılmış; birincil kaynaklara Oxford'daki Bodleian Arşivleri ve El Yazmaları, Cambridge'deki Churchill Arşiv Merkezi, Washington'daki Ulusal Tıp Kütüphanesi ve Arşivleri, New York'taki Rockefeller Vakfı Arşivleri ile Cenevre'deki Birleşmiş Milletler Kütüphanesi ve Arşivlerinden ulaşılmıştır. Dönemin dergileri ve gazetelerinin yanı sıra Lind Library, Cochrane Library ve Medline gibi elektronik veri tabanlarından yararlanılmıştır. Bulgulara göre Vakıf, dünya çapında tıp kültürüne bilimsel bir ethos yerleştirmeyi amaçlamış; kancalı kurt, sıtma ve sarıhummayı ortadan kaldırmaya yönelik programlarının başarısının, laboratuvar temelli bir eğitim modelinden yetişmiş iyi eğitimli halk sağlığı görevlilerine bağlı olduğunu görmüştür. Ancak zamanla stratejisi belirgin biçimde değişmiş, tekno-biyolojik paradigmadan uzaklaşarak psikoloji, sosyoloji ve özellikle psikiyatriye yönelmiş, bu arada Milletler Cemiyeti'nin yeni Sağlık Örgütü'nü de finanse etmiştir. Vakıf sonunda, Avrupa'da laboratuvar kurmaktan çok gelişmekte olan ülkelerde personeli eğitmenin ve desteklemenin daha önemli olduğu kanısına varmış; bilgi üretiminden bilgi aktarımına geçmiştir. Sonuç olarak sağlığın yalnızca biyomedikal ya da ulusal terimlerle düşünülemeyeceği anlaşılmış, Vakfın rolüne ilişkin kavrayış değişse de tıp eğitimi ve uygulamasını iyileştirmeye yönelik derin bağlılık sürmüştür.

All WCP 2026 summaries