The translation of this page is being prepared; the Turkish original is shown for now. Read the original

This page is an AI-assisted Turkish summary of the study presented at the 26th World Congress of Psychiatry. The study belongs to the presenting authors; please refer to the original source when citing it.

EV1313

Çocuklarda intihar yası: iki olgu sunumu

SUICIDE BEREAVEMENT IN CHILDREN : TWO-CASE REPORTS

Babalarını intihar nedeniyle kaybeden iki çocukta yas tepkileri duygusal baskılanma ve inkardan ağır depresyon ve travma sonrası belirtilere uzanan belirgin bir heterojenlik gösterdi.

Çalışmanın amacı çocuklukta intihar yasının klinik görünümlerini incelemek ve uygun postvansiyon (postvention) desteğinin önemini vurgulamaktı. Babasını intihar nedeniyle kaybetmiş 13 yaşında bir çocuk ile 15 yaşında bir ergene ait iki olgunun nitel analizi yapıldı ve bulguları bağlamlandırmak için kapsamlı bir literatür taraması yürütüldü. Birinci olguda, tıbbi, cerrahi ya da psikiyatrik öyküsü olmayan 13 yaşındaki çocuk babasını evde ölü bulmasının ardından travmatik bir yas yaşadı; yas süreci sessizlik, duyguları dışa vuramama ve adlandıramama ile belirginleşti ve ölümden bir yıl sonraki psikolojik değerlendirmede olayın tümüyle bastırıldığı ve etkisinin inkar edildiği görüldü. İkinci olguda, yine tıbbi ve psikiyatrik öyküsü olmayan 15 yaşındaki ergende yas süreci travma sonrası belirtilerin ortaya çıkmasıyla ilerledi; bir yıl sonraki değerlendirmede ön planda ağır depresyon ile travma sonrası stres bozukluğu (PTSD) belirtileri saptandı. Tartışmada intihar yasının gelişimsel zorlukları travmatik ve damgalayıcı yönlerle birleştirdiği, başka nedenlerle yas tutan çocuklara kıyasla daha yüksek anksiyete, öfke, utanç ve davranış sorunları görülebildiği, damgalanma ve gizliliğin duygusal işlemlemeyi güçleştirdiği belirtiliyor. Ayrıca ebeveyn intiharının çocukta intihar riskini yaklaşık üç kat, intihar girişimi riskini 1,76 kat artırdığını bildiren bir meta analize atıf yapılıyor. Yazarlar erken ve kişiye özgü postvansiyonun yas desteğinin ötesine geçerek travma odaklı değerlendirme, aile içi iletişim, damgalanmanın azaltılması ve intihar riskinin izlenmesini kapsaması gerektiğini, bu gruba özgü girişimlere ilişkin kanıtın ise sınırlı olduğunu vurguluyor.

All WCP 2026 summaries