ترجمة هذه الصفحة قيد الإعداد؛ يُعرض النص التركي الأصلي حاليًا. اقرأ النص الأصلي

هذه الصفحة ملخص باللغة التركية أُعدّ بمساعدة الذكاء الاصطناعي لدراسة قُدّمت في المؤتمر العالمي السادس والعشرين للطب النفسي. تعود ملكية الدراسة إلى المؤلفين الذين قدّموها؛ وللاستشهاد بها، يُرجى الرجوع إلى المصدر الأصلي.

Klinik fenotipleme mi biyobelirteçler mi: yanlış bir ikilem mi, yoksa tamamlayıcı araçlar mı?

Clinical phenotyping vs biomarkers: false dichotomy or complementary tools?

Klinik fenotipleme ile biyobelirteçler karşıt stratejiler değil aynı madalyonun iki yüzüdür ve gerçek kesinlik tıbbı ancak ikisinin birleştirilmesiyle mümkündür.

Konuşma, klinik fenotipleme ile biyobelirteçlerin (biomarkers) birbirine karşıt yaklaşımlar olarak görülmesini, klinik gözlem ile laboratuvar biliminin ayrı silolarda çalıştığı döneme ait güncelliğini yitirmiş bir tutum olarak ele alıyor. Klinik fenotiplemenin hastanın nasıl hissettiğini, nasıl işlev gördüğünü ve nasıl ayakta kaldığını yansıtan makro düzeydeki gerçekliği yakaladığı, biyobelirteçlerin ise bu gerçekliği yönlendiren mikro düzeydeki biyolojik mekanizmaları gösterdiği savunuluyor. Buna göre gerçek kesinlik tıbbı (precision medicine) ikisinin bütünleştirilmesi olmadan olanaksızdır. Tek bir araca dayanmanın önemli kör noktalar yarattığı belirtiliyor: yalnızca fenotipe dayanan bir yaklaşım, belirtileri örtüşen hastalıkların yanlış sınıflandırılması riskini taşıyor; örnek olarak yüzeyde birbirinin aynısı görünen ancak tümüyle farklı inflamatuvar ya da nörokimyasal yolaklardan kaynaklanan depresyon alt tipleri veriliyor. Yalnızca biyobelirtece dayanan bir yaklaşım ise kişi yerine bir "sayı"yı tedavi etme riski taşıyor; hasta hiçbir zaman işlevsel ya da klinik belirti geliştirmiyorsa genetik bir belirtecin ya da yüksek bir kan proteininin anlamı sınırlı kalıyor ve körlemesine tedavi aşırı tanıya (overdiagnosis) yol açıyor.

جميع ملخصات WCP 2026