La traducción de esta página se está preparando; por ahora se muestra el original en turco. Leer el original

Esta página es un resumen en turco, elaborado con ayuda de inteligencia artificial, del trabajo presentado en el 26.º Congreso Mundial de Psiquiatría. El trabajo pertenece a los autores que lo presentan; para citarlo, consulte la fuente original.

SO191

Duygusal olarak dengesiz kişilik bozukluğu olan hastalarda uzamış yatışlar taburculuk sonrası yeniden yatış oranlarını artırıyor mu ve hangi yatış etkenleri buna katkıda bulunuyor?

DO PROLONGED ADMISSIONS FOR PATIENTS WITH EMOTIONALLY UNSTABLE PERSONALITY DISORDER LEAD TO HIGHER RATES OF READMISSION FOLLOWING DISCHARGE AND WHAT ADMISSION FACTORS CONTRIBUTE TO THIS?

Duygusal olarak dengesiz kişilik bozukluğunda 90 günü aşan yatışlar taburculuktan sonraki 10 gün içinde yeniden yatışla anlamlı biçimde ilişkilidir ve yatıştaki hedef kalış süresi ile yatış hedeflerinin belgelenmesi yetersizdir.

Amaç, ilişkilerde dengesizlik, duygudurum düzensizliği, dürtüsellik ve yineleyici kendine zarar verme ya da intihar düşüncesiyle seyreden duygusal olarak dengesiz kişilik bozukluğunda (emotionally unstable personality disorder, EUPD) uzamış yatışlarla yeniden yatış arasındaki ilişkiyi incelemek ve NICE kılavuzuna uyumu denetlemektir. Birleşik Krallık'ta iki akut kadın yataklı psikiyatri servisine 2025 yılında EUPD tanısıyla yatan tüm hastaların verisi alınmış, 125 veri noktasından 11'i dışlanmış ve 114 hasta analiz edilmiştir; uzamış yatış (90 günden uzun) ile taburculuk sonrası farklı zaman aralıklarındaki yeniden yatış arasındaki ilişki ki-kare testiyle değerlendirilmiştir. Denetim (audit) bölümü, eştanılı psikotik ya da manik tablo ve yatış sırasında başka servise nakil ölçütleriyle seçilen tek bir kadın akut serviste 21 hastayı kapsamıştır. Ortalama yatış süresi 31 gün bulunmuş, hastaların %40'ı aynı yıl içinde yeniden yatmıştır. Ki-kare analizinde 90 günü aşan yatış ile taburculuktan sonraki 10 gün içinde yeniden yatış arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmış (χ² = 8,53, p = 0,0035), taburculuktan 10 gün sonrasındaki aralıklarda böyle bir ilişki bulunmamıştır. Denetimde taburculuk uygulamaları güçlüyken (haftalık ilerleme değerlendirmesi, toplum temelli izlem ve taburculukta kriz yönetimi için %100 uyum) yatış anındaki belgeleme yetersiz kalmıştır: hedef kalış süresi %10, yatış hedeflerinin belgelenmesi %19, yapılandırılmış yatış planı kullanımı %19, olası yarar ve zararın hastayla görüşüldüğünün belgelenmesi %19, çok disiplinli ekiple görüşüldüğünün belgelenmesi %38, taburculuk planlamasının yatışta başlaması %38 ve informel statünün önceliklendirilmesi %71 düzeyindedir. Sonuç olarak uzun yatışlar taburculuk hemen sonrasında daha yüksek yeniden yatış oranıyla ilişkilidir ve kalış süresi yönetimine ilişkin belgelemenin iyileştirilmesi, hasta değerlendirme şablonuna hedef kalış süresi, yatış hedefleri ve taburculuk planlaması bölümlerinin eklenmesi önerilmektedir.

Todos los resúmenes del WCP 2026